استاد شهید آیت الله مرتضی مطهری می ‎نویسد :
‹ بسیاری از عوام مردم می‎پندارند که پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله) و امیرالمومنین(علیه السلام) و حضرت زهرا(سلام الله علیها) و ائمه اطهار خصوصا امام حسین(علیه‎السلام) متنفذهایی هستند که در دستگاه خدا اعمال نفوذ می‎کنند، اراده خدا را تغییر می‎دهند و قانون را نعوذبالله نقض می‎کنند...›(1) ایشان در ادامه می‎افزاید: «اگر کسی گمان کند که تحصیل رضا و خشنودی خدای متعال راهی دارد و تحصیل رضا و خشنودی فرضا امام حسین(علیه‎السلام) راهی دیگر دارد و هر یک از این دو جداگانه ممکن است سعادت انسان را تامین کنند دچار ضلالت بزرگی شده است، در این پندار غلط چنین گفته می‎شود که خدا با چیزهایی راضی می‎شود و امام حسین(علیه‎السلام) با چیزهای دیگر، خدا با انجام دادن واجبات مانند نماز، روزه، حج، جهاد، راستی، درستی و ... و با ترک گناهان راضی می‎گردد ولی[نعوذبالله] امام حسین(علیه‎السلام) با این کارها کاری ندارد رضای او در این است که مثلا برای فرزند جوانش علی اکبر گریه و یا لااقل تباکی کنیم، حساب امام حسین از حساب خدا جداست به دنبال این تقسیم چنین نتیجه گرفته می شود که تحصیل رضای خدا دشوار است زیرا باید کارهای زیادی را انجام داد تا او راضی گردد ولی تحصیل خشنودی امام حسین(علیه‎السلام) سهل است فقط گریه و سینه زدن و زمانی که خشنودی امام حسین(علیه‎السلام) حاصل گردد او در دستگاه خدا نفوذ دارد، شفاعت می‎کند و کارها را درست می‎کند... و گناهان هر چه باشد با یک فوت از بین می رود این چنین تصویری از شفاعت نه تنها باطل و نادرست است بلکه شرک در ربوبیت است و به ساحت پاک امام حسین (علیه‎السلام) که بزرگترین افتخارش عبودیت خداست نیز اهانت است...»(2)

به عقیده ایشان امام حسین شفیع کسانی است که از مکتب او هدایت یافته اند او شفیع کسانی نیست که مکتبش را وسیله گمراهی ساخته اند.(3)

درست است که حضرت امام حسین(علیه‎السلام) کشتی نجات امت اسلامی است اما نه برای کسانی که چون پسر نوح یک عمر نافرمانی کرده و تنها با اسم شیعه حسینی انتظار رهایی و شفاعت دارند.
بسیاری از عوام مردم می‎پندارند که پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و امیرالمومنین (علیه السلام) و حضرت زهرا (سلام الله علیها) و ائمه اطهار خصوصا امام حسین (علیه‎السلام) متنفذهایی هستند که در دستگاه خدا اعمال نفوذ می‎کنند، اراده خدا را تغییر می‎دهند و قانون را [نعوذبالله] نقض می‎کنند.

آن چشمی که برای اباعبدالله نگرید و آن دلی که از سوز این حماسه شکوهمند نشکند چشم و دل انسانی نیست و این گریه‎ها و سوگواریهاست که پیوند عاطفی جامعه را با ماجرای جاویدان کربلا مستحکم نموده و جویبارهای باصفای معنویت را به سوی دشتهای تشنه معرفت جاری می نماید و روح سلحشوری و استواری را در بین شیعیان تقویت می کند اما این مطلب با آن جداست که این فروغ معنوی شهید شد تا مردم دور هم نشسته گریه کنند و با این کار از معاصی خویش نجات یابند, آخر این که با سیاق آیات قرآن و مکتب رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) سازگاری ندارد و این درست نیست که جد امام حسین (علیه‎السلام) برای تزکیه و تهذیب بیاید و العیاذبالله حضرت امام حسین(علیه‎السلام) کشته شود تا منفذی برای نجات گناهکاران پدید آید.

شیخ طوسی می‎گوید:
"خدایا، امام حسین(علیه‎السلام) خون خود را در راه تو داد تا بندگانت را از نادانی و گمراهی برهاند کسانی به عناد با او برخاستند که دنیا آنها را فریب داده بود و متاع بی انتهای آخرت را با متاع فناپذیر این جهان با بهایی اندک عوض کردند آنها کبر پیشه ساختند و در هوسهای خود غرق شدند و به دنائت رسیدند و تو و رسولت را به غضب درآوردند و از منافقین و مکاران تبعیت نمودند آنهایی که مستحق عذاب و آتش غضب تو می باشند)). (4)
محرم

چقدر تاسف انگیز است که بگوییم امامی که در لحظات حساس جنگ نماز خوف خواند از افرادی حمایت می کند که حتی در شرایط عادی به نماز وقعی نمی نهند به خاطر این که به جای نماز برایش عزاداری کرده اند و به اطمینان شفاعت او پایه و ستون دین را ترک نموده و یا آن را کم اهمیت جلوه داده اند.

وای به حال مسلمانی که حقوق اسلامی را رعایت نکند و واجبات دینی و دستورات قرآنی را انجام ندهد و یا خدای نکرده به ارتکاب امور حرام آلوده گردد و آنگاه دلش به این خوش باشد که من پیرو اباعبدالله (علیه‎السلام) هستم، این شخص چگونه مریدی است که نه از کارهای امام حسین(علیه‎السلام) خوشش می‎آید و نه حضرت امام حسین(علیه‎السلام) از اعمال او راضی است, به قول مرحوم دکتر آیتی:

"بسیاری از مردم مرید امام حسین(علیه‎السلام) شده‎اند و از این جهت است که او را نشناخته‎اند و تصور کرده‎اند که می‎شود با یک سلام و تعارف امام را طرفدار خود ساخت، اگر کسی معنای پیامبری و امامت را نیک بشناسد به اینگونه اشتباهات گرفتار نمی شود و برای پیغمبر و امام در مقابل دستگاه خدا حسابی باز نمی کند و می داند که بزرگی پیغمبر و امام بر پایه بندگی خدا استوار است و جز از راه بندگی پروردگار نمی توان از پیغمبر و امام بهره مند شد."(5)
شهید بزرگوار سید عبدالکریم هاشمی نژاد می‎نویسد:

‹ گاهی هم هدف بزرگ و جهانی حسین بن علی(علیه‎السلام) را از نهضت تا آنجا دچار تحریف و دگرگونی می سازند که آن سلاله نبوت و یاران او را که برگزیدگان خدا بودند فدایی امت گنهکار! معرفی می‎نمایند... آیا این کشنده نیست؟ حادثه خونین نینوا و هدف آسمانی و انسانی سالار شهیدان که با دست حکومت یزید بن معاویه دچار تحریف نگردیده به وسیله جمعی از دوستان نادان آن حضرت اینگونه دچار دگرگونی و تحریف گردد آیا این گنهکاران آن قدر عزیزند که عزیزترین انسان‎های امت باید فدای آنها گردد. اشتباه نشود ما عظمت معنوی حسین(علیه‎السلام) و قرب و منزلت خاصی که آن بزرگوار در پیشگاه آفریدگار بزرگ جهان دارد و مقام شفاعت عظمایی که خداوند به آن حضرت در قیامت عنایت فرموده انکار نمی کنیم اما می‎گوییم این که ما هدف مقدس سلاله نبوت را تنها در این خلاصه کنیم که آن حضرت در قیامت از گناهکاران امت شفاعت نماید بسیار جفا و جاهلانه است...›(6)

...........................
غلامرضا گلی زواره
گروه دین و اندیشه تبیان، هدهدی
1- مرتضی مطهری, عدل الهی, ص265.
2- همان, ص266 ـ 267.
3- همان, ص271.
4- شیخ طوسی, مصباح المتهجدین (چاپ سنگی) ص552.
5- ابراهیم آیتی, بررسی تاریخ عاشورا, ص125 ـ 126.
6- عبدالکریم هاشمی نژاد, درسی که حسین به انسانها آموخت, ص393 ـ 397.